Long live dictatorship! / Lang leve de dictatuur!
Once, once I thought I was free. That I lived in a free country. That I was free to think, to do as I see fit. That there was such a thing as a free will, that this was worth defening. Once... But is there something like freedom? Has there ever been something like freedom? Can this even exist?
We live in a free country. At least, that's what everyone is sayiang, so it has to be true... But what is freedom? Maybe once there was a meaning for this word, maybe once someone understood what freedom really is. Nowadays freedom can only be explained by it's opposite.
The opposite of freedom is `lack of freedom', a restriction on the choices you can make. This can be imprisonment of censorship. So the lack of freedom is every restriction, by yourself or others, in your choices. When any restriction causes lack of freedom, then freedom must be a lack of all these restrictions. This means there isn't any difference between freedom and absolute freedom. So are we really free? Because that's what people claim. Since freedom is a limit, any restriction we don't choose ourselfs makes us unfree.
I don't even have to start pointing out restrictions, they are all around us. Many of these restrictions are our own choice, for example appointments and bonds. But we are even more restricted by our surrounding, both socially and physically. We are raised with certain notions that, no matter how good they are, restrict your freedom of choice. We are forced in a certain direction by society (for example consumption) Without noticing we are, over our backs, steered into a certain direction.
The only thing there's left for us is a feeling of freedom. As long as people think they are free, it isn't necessary to actually be free. Do we want to live in a really free world? Won't this world be ruled by egoism? When everyone is really free to choose, without being held responsible by other people or higher powers, wouldn't every certainty we have fall away?
To live together in peace we have to hand in some of our freedom. The more people live together, the more freedom will have to be restricted. This sounds paradoxal, but it's true. The less freedom, the more peace. The other way around, the more freedom, the more fight. Long live dictatorship!
Ooit, ooit dacht ik dat ik vrij was. Dat ik in een vrij land leefde. Dat ik vrij was te denken, te doen naar eigen inzicht. Dat er zoiets bestond als een vrije wil, dat dit iets was om te verdedigen. Ooit... Maar bestaat er wel zoiets als vrijheid? Heeft er ooit zoiets als vrijheid bestaan? Kan dit wel bestaan?
Wij leven in een vrij land. Tenminste, dat is wat iedereen zegt, dus dan zal het wel waar zijn... Maar wat is dat dan? vrijheid. Misschien dat er ooit een betekenis geweest is voor dit woord, misschien dat ooit iemand begrepen heeft wat vrijheid nu werkelijk inhoud. Maar nu kan vrijheid alleen nog uitgelegd worden door het ergens tegenover te stellen.
Tegenover vrijheid staat onvrijheid, een beperking in de keuzes die je kunt maken. Dit kan door bijvoorbeeld gevangenschap of censuur. Zo gezegd is onvrijheid dus elke beperking die wordt opgelegd, door jezelf of door een ander, in de keuzemogelijkheden. Als enige beperking onvrijheid oplevert, dan moet vrijheid dus het ontbreken van deze beperkingen zijn. Er is dus geen verschil tussen vrijheid en absolute vrijheid. Maar zijn wij dan werkelijk vrij? Want dat is wat men beweert. Aangezien vrijheid een limiet situatie is, betekent elke beperking waarvoor wij niet zelf kiezen dat wij niet vrij zijn.
Ik hoef niet eens te beginnen om beperkingen aan te wijzen, ze zijn overal rondom ons. Voor veel van deze beperkingen kiezen wij zelf, denk aan de afspraken en verbintenissen die wij aangaan. Maar nog meer worden wij beperkt door onze omgeving, zowel sociaal als fysiek. Wij worden opgevoed met bepaalde denkbeelden die je, hoe goed ze ook zijn, beperken in je keuzes. Wij worden door de maatschappij in een bepaalde richting gedwongen (bijv. consumptie) Zonder dat we er erg in hebben, worden we over onze rug gestuurd in een bepaalde richting.
Wat rest ons dan nog dan het gevoel van vrijheid. Zolang de mens maar het idee heeft vrij te zijn, is het niet nodig daadwerkelijk vrij te zijn. Willen we eigenlijk wel leven in een echt vrije wereld? Want zou deze wereld niet geregeerd worden door egoïsme? Wanneer een ieder werkelijk vrij was in zijn keuzes, zonder verantwoording af te hoeven leggen aan anderen mensen of hogere machten, zou dan niet elke zekerheid wegvallen?
Om samen te kunnen leven moet daarom vrijheid worden ingeleverd. Hoe meer mensen samenleven, hoe meer de vrijheid beperkt zal worden. Het lijkt paradoxaal, maar toch is het waar. Hoe minder vrijheid, hoe meer vrede. Omgekeerd, hoe meer vrijheid, hoe meer strijd. Lang leve de dictatuur!
posted by Unknown at
00:58
8 Comments:
This comment has been removed by a blog administrator.
By
Vincent Ivens, at August 9, 2004 at 11:27 AM
This comment has been removed by a blog administrator.
By
Unknown, at August 9, 2004 at 11:59 AM
In een werkelijk vrije wereld, waar niemand verantwoording aan elkaar hoeft af te leggen, zal zeker de zekerheid wegvallen omdat er niet meer vertrouwd kan worden op beloftes. Maar dan spreek je eigenlijk over wereld die absolute vrij zou moeten zijn. In jouw betoog plaats je vrijheid eigenlijk in het kamp van absolute vrijheid, een status die wij nooit zullen bereiken, doordat wij ons sociaal altijd beperken of beperkt zullen zijn. Wij leven dan dus altijd in een onvrijheid.
Toch denk ik dat we in het kader van vrijheid, alleen het sociale vlak zullen moeten belichten en ons niet de 'vrijheid' moeten laten afnemen omdat we als mens nou eenmaal niet kunnen vliegen zonder hulpmiddelen. Ik denk dat we in het kader van vrijheid dus alleen over de reële keuzes moeten hebben, keuzes die, indien aanwezig, ook relevant voor een persooon zouden zijn.
Toch ben ik het niet geheel mee eens met jouw verplaatsing van vrijheid naar het kamp van absolute vrijheid. Het verschil tussen absulute vrijheid en gewone vrijheid is dat absolute vrijheid, het wordt zegt het al, nergens aan gerelateerd zal hoeven worden. Deze vrijheid zou dus in elke situatie en context moeten opgaan, anytime! Gewone vrijheid daarintegen is wel aan een context gerelateerd. Bij gewone vrijheid zijn we vrij binnen de mogelijkheden die de desbetreffende context biedt, maar zijn we dus wel beperkt door het feit dat we, bijvoorbeeld, in een maatschappij leven met bepaalde sociale en wetmatige beperkingen.
Gewone vrijheid zal dus zeker wel te behalen zijn, zeker als je bedenkt dat de meeste beperkingen die we hebben we ons zelf hebben opgelegd, en daar dus ooit zelf voor gekozen hebben.
Absolute vrijheid daarintegen is naar mijn idee theoretisch ook bereikbaar maar zal nagenoeg nooit bereikt kunnen worden. Bij absolute vrijheid zouden wij niet door andere personen of instituties beperkt mogen worden. Dit betekent dus dat wij ook niet van deze personen of instituties afhankelijk zouden mogen zijn. Maar het feit alleen al dat 'we' er voor kiezen om te gaan leven, en daardoor te gaan consumeren, zorgt ervoor dat er mensen zijn die deze goederen zullen moeten gaan produceren. Al zouden we het zelf gaan produceren, dan nog beperken we ons dan omdat we een keus gemaakt hebben waardoor we een verplichting aangegaan zijn die ons beperkt in het maken van andere keuzes.
De enige manier in mijn visie voor het behalen van absolute vrijheid is het plegen van collectief zelfmoord, waarbij als kanttekening gemaakt moet worden dat de keus daarvoor door ieder individu vrijwillig gemaakt moet zijn. Op die manier is niemand gedwongen en zijn we niet meer afhankelijk van elkaar. Hier zou ik wel willen zeggen dat het een bijna onmogelijk taak of wens is om absuluut vijr te zijn, en naar mijn mening ook niet nastrevenswaardig.
By
Vincent Ivens, at August 9, 2004 at 12:05 PM
Ik ben het niet mee eens met het verschil dat je maakt tussen vrijheid en absolute vrijheid. Elke beperking die wordt opgelegd door anderen is een beperking in je vrijheid. Elke beperking in je vrijheid maakt dat je aan de kant van de onvrijheid terecht komt. Vrijheid is naar mijn mening de mogelijkheid om elke keus te maken die je zou willen maken.
Ik ben met je eens dat er een verschil is tussen relevante en onrelevante beperkingen, maar deze zijn niet zozeer van invloed op je vrijheid, als wel op je gevoel van vrijheid. Dat is ook eigenlijk mijn hele punt, dat het voor mensen niet uitmaakt hoezeer zij beperkt worden in hun vrijheid, als ze maar het gevoel van vrijheid hebben.
Neem bijvoorbeeld de consumptie maatschappij. Dit lijkt een grote vrijheid te bieden, maar in werkelijkheid zijn het de fabrikanten die bepalen wat jij gaat kiezen. Zij geven jou een aantal keuzes, zodat je het gevoel van vrijheid behoud, maar in werkelijkheid ben je niet vrij om te kiezen, je bent vrij te kiezen uit wat de fabrikanten bepaald hebben dat goed voor je (of henzelf) is.
Zonder dat we het doorhebben, worden we van alle kanten beperkt in onze vrijheid. Maar zolang we dat niet doorhebben, zolang we het vrije gevoel houden, vinden we het wel best.
Mijn tweede punt is dat beperking in vrijheid juist essentieel is voor het samenleven met anderen. Om te kunnen samenleven, moeten we anderen kunnen vertrouwen. En om anderen te kunnen vertrouwen, moet deze persoon zich houden aan afspraken, wat een beperking is in de vrijheid van deze persoon. Deze persoon kiest wel zelf voor deze beperking, maar kan daar niet zomaar weer vanaf, doordat als de beperking eenmaal is aangegaan, deze ook afgedwongen wordt.
Democratie is de meest ideale vorm van dictatuur tot nu toe, omdat het het meeste gevoel van vrijheid geeft. We worden nog steeds aan alle kanten beperkt in onze echte vrijheid, maar `daar kiezen we zelf voor'. Dat gevoel hebben we tenminste, want `wij` zijn het niet die ervoor kiezen, maar `de meerderheid`.
By
Unknown, at August 9, 2004 at 12:07 PM
Zouden we dan nog wel van vrijheid kunnen spreken? Ik bedoel, als we pas vrij zijn als we alles kunnen kiezen, dan zal dat iets zijn dat we nooit zouden kunnen behalen. Het feit dat we niet weten wat we allemala kunnen kiezen, beperkt ons in het kiezen van die zaken. We zouden alles wat te kiezen is in kaart kunnen brengen, maar dan nog weten we niet of we alles hebben. Daarbij komt nog eens dat nieuwe keuzes ook weer nieuwe mogelijkheden brengen.
Kortom, echte vrijheid of absolute vrijheid zouden we dan nooit kunnen bereiken. Dan blijven we alleen nog maar bij, zoals jij het noemt, het 'gevoel van vrijheid'. Welke eigenlijk gelijk staat aan een bepaalde vrijheid in een context van beperkingen. Dus bijvoorbeeld vrij zijn in een democratie...
Zouden we 'het gevole van vrijheid', dan ook niet gewoon vrijheid kunnen noemen, omdat dat de enige vorm is die wij ooit zullen kunnen kennen.
By
Vincent Ivens, at August 9, 2004 at 1:49 PM
Ik ben met je eens dat de mate van vrijheid bepaald wordt door de context. Met deze opmerking dat het niet de mate van vrijheid is, maar de mate van het gevoel van vrijheidAls ik je goed begrijp, wil je zeggen dat je denken iets te hebben gelijk wilt stellen aan iets hebben. Hier ben ik het niet mee eens. Stel je voor dat je denkt je huissleutel op zak te hebben, maar in feite is dit niet zo. Kun je deze gedachte gelijk stellen aan het daadwerkelijk op zak hebben van de huissleutel op het moment dat je voor een dichte deur staat?
Er is een groot verschil tussen denken iets te hebben en iets ook daadwerkelijk hebben. Zelfs al is het niet mogelijk iets daadwerkelijk te hebben, dan kun je de gedachte nog niet gelijk stellen aan het bezit.
Zolang je niet gaat controleren of je de sleutel daadwerkelijk in je zak hebt, is het voor je gevoel gelijk. Dit komt omdat in beide gevallen de eerste stap is het denken dat je iets hebt. Het verschil tussen beide is het daadwerkelijk wel of niet in bezit hebben.
In andere termen gaat het om het verschil tussen een `gerechtvaardigd waar geloof' en een `gerechtvaardigd onwaar geloof'. Kortom, er is een verschil tussen geloven dat je iets hebt wanneer dit niet het geval is, en geloven dat je iets hebt wanneer dit ook echt het geval is.
By
Unknown, at August 9, 2004 at 2:30 PM
Ik ben het er mee een dat er een verschil is tussen het denken dat je iets hebt en het daawerkelijk hebben van iets. Maar uitindelijk zal vrijheid dan gaan bestaan uit eventueel een deel echte vrijheid en de rest 'het gevoel van vrijheid'. Hiermee bedoel ik, in welke context van het hebben van vrijheid je je ook bevindt, deze zal bestaan uit het hebben van het gevoel van vrijheid welke eventueel is aangevuld met echte vrijheden. Maar een totale echte vrijheid, waar het gevoel dus gelijk is aan de vrijheden die hebt, zal niet kunnen bestaan!
By
Vincent Ivens, at August 9, 2004 at 3:39 PM
Ik ben het met vivens eens dat je in principe alleen vrijheid hebt die je voelt, merkt, ziet en beredeneerd. Je zou zelfs verder kunnen gaan, eigenlijk merk je vrijheid niet, je merkt alleen wanneer deze beperkt wordt.
Absolute vrijheid daarom is ook een vrij paradoxaal concept want wanneer men over individuele absolute vrijheid spreekt zal die van anderen inherent in het geding komen, men kan dus daarom alleen spreken over groepsvrijheid, die daarom nooit absoluut is.
De meest absolute vorm hiervan is denk ik nog: 'Je bent vrij om te doen en laten wat je wil zolang de wil van anderen, dus hun vrijheid, hiermee niet geschaad wordt.'
Hierbij komt alleen het probleem om de hoek dat je niet kan zeggen welke mening en wil er eerder was, dus wie zou moeten inbinden om de vrijheid van de ander te behouden. Tot op zekere hoogte zal het zeker werken, maar wanneer het om grote groepen gaat, of over naties, dan moet er een concensus van vrijheid komen, om de vrijheid te garanderen, zoals Daniël ook zelf al opmerkte.
Alleen de conclusie, hoe minder vrijheid, hoe meer vrede, hoe meer vrijheid hoe meer strijd lijkt me niet zozeer foutief als wel niet bewijsbaar, eventueel kortzichtig en er zijn tegenvoorbeelden.
Ook krijg je definitieproblemen met strijd, bedoel je gewapend conflict, of misschien wel een juridisch steekspel? Hierover bestaat dus ook nog veel onduidelijkheid.
Persoonlijk ben ik van mening dat zolang iedereen het gevoel van vrijheid heeft zal er 'vrede' zijn en geen 'strijd' maar wanneer, in een dictatuur of in 'vrij land' men zich beperkt voelt in zijn vrijheden dat het dan eerder zal wringen. Hierbij moet inderdaad wel de kanttekening worden geplaatst dat een dictatuur de betere gereedschappen heeft om zichzelf in stand te houden en de vrijheden van zijn onderdanen te beperken. Maar dit heeft met angst te maken en niet zo zeer met het streven naar vrijheid.
Theamion//Hans
By
Anonymous, at August 10, 2004 at 2:26 PM
Post a Comment
<< Home