'The way' / 'De weg'

'The way' is the natural course of life. It can't be sensed, and can't be followed. But by not following it, by letting things go their own way, one follows 'the way'. This is the essence of nature, as manifested in plant and animal, in the sequence of seasons, and in the earth itself. All man's effords to change his destiny is senseless, and a corruption of 'the way'. This corruption has led to the duality of 'this' and 'that', of 'good' and 'evil'. Because 'right' can only exist in conjuncture with 'wrong', and 'wrong' with 'right'. If this duality is not understood as a contradiction, it is called 'the axis of the way', the center of the circular course. Right and wrong are an infinite multitude, but in 'the axis' there is harmony

'De weg' is de natuurlijke loop van het leven. Zij is niet waar te nemen, en niet na te volgen. Maar juist door haar niet na te volgen, door de dingen hun beloop te laten, volgt men 'de weg'. Dit is de essentie van de natuur, zoals deze zich manifesteerd in plant en dier, in de opeenvolging van de seizoenen en de aarde zelf. Al het pogen van de mens om zijn bestemming te wijzigen is zinloos, en een dwaling van 'de weg'. Deze dwaling heeft geresulteerd in de tweedeling tussen 'dit' en 'dat', tussen 'goed' en 'kwaad'. Want 'juist' kan alleen ontstaan uit 'onjuist', en 'onjuist' uit 'juist'. Als beiden niet als tegenstelling opgevat worden, dan heet dit 'de spil van de weg', het centrum van de kringloop. Juist en onjuist is een oneindige veelheid, maar in 'de spil' is er harmonie.

New Blog

Ladies and Gentlemen,

recently I opened a new weblog: here. We've been working hard to create a new forum at our website, which, in time, will integrate all the functions and sites at our server. For starters, my (not so frequently updated) blog has been moved to there, so please update your links!

Elfen Lied

Os iusti meditabitur sapientium
Et lingua eius loquetur iudicium
Beatus vir qui suffert tentationem
Quoniam cum probatus fuerit
Accipiet Coronam Vitae
Kyrie, Ignis Divine, eleison
Oh quam sancta, quam serena, quam benigna, quam amoena
Oh castitatus lilium

Locust

This morning I was rudely awakend from my sleep by my roommate. While she was going to the bathroom, she stumbled upon this beautiful creature:



So I was appointed to `get the scary animal out of the bathroom'. Knowing fried and sugared locust is a treat to many people, I suggested we'd give it a try, but that idea didn't really appeal (^_^) So with some care I transported the locust outside, onto the balcony, where it's still sitting around ever since I released it a few hours ago.

If anyone is interested in some nice fried locust, here's a recipe:

Ingredients:
3/4 cup sifted flour
1 teaspoon baking powder
1 teaspoon salt
3/4 cup milk
1 egg slightly beaten
1 cup grasshoppers
1 pint heavy cream beaten stiff

Sift flour, baking powder and salt together into a bowl. Slowly add milk and beat until smooth. Add egg and beat well. Pluck off grasshopper wings and legs, heads optional. Dip insects in egg batter and deep fry. Salt and serve.

Too bad there's only one! Otherwise this could make a nice snack (^_~)

UPDATE @12:10
If you're interested in eating fried locust, don't bother coming over, since our infamous locust seems to have taken off. It's no longer to be found at our balcony...

Cats and dogs

Staring out the window I noticed two of the neighbours' cats sitting on the roof of one of the cars. Unfortunately I wasn't quick enough to get my camera to catch this moment, but I still managed to get one.

How interesting life must be, as a cat! When all the world is your playground, then all your needs are taken care of, and nobody expects anything of you but an occasional purr. How different, but still how much alike, are they from their big cousins, lions, tigers and the like.

Although much smaller than their cousins, they don't differ very much. Anyone who has seen a family of lions after having their lunch will know how playful and friendly they can be. I'm not suggesting to go out to pad them, but I'm sure they also would purr (^_^)

And if you ever saw cats fighting, or sneaking up on a bird, you'll know they can be just as wild as any wild cat. In fact, although domestic, even the house-cat is still largely wild. They have just learned to take advantage of human weaknesses. However, unlike dogs, they still have a very strong mind of their own.

Were I to be an animal, I'd wish to be a cat. By saying this, I realize this choice could be greatly influenced by the individualistic nature of people these days. It seems to me that less individualistic people wouldn't easily choose to be a cat. I guess they would more like to be dogs, or other animals which live in groups.

I'm still thinking about the difference between cat-people and dog-people, but can't quite figure it out. If any of you readers has any ideas about that, please share your thoughts!

Long live dictatorship! / Lang leve de dictatuur!

Once, once I thought I was free. That I lived in a free country. That I was free to think, to do as I see fit. That there was such a thing as a free will, that this was worth defening. Once... But is there something like freedom? Has there ever been something like freedom? Can this even exist?

We live in a free country. At least, that's what everyone is sayiang, so it has to be true... But what is freedom? Maybe once there was a meaning for this word, maybe once someone understood what freedom really is. Nowadays freedom can only be explained by it's opposite.

The opposite of freedom is `lack of freedom', a restriction on the choices you can make. This can be imprisonment of censorship. So the lack of freedom is every restriction, by yourself or others, in your choices. When any restriction causes lack of freedom, then freedom must be a lack of all these restrictions. This means there isn't any difference between freedom and absolute freedom. So are we really free? Because that's what people claim. Since freedom is a limit, any restriction we don't choose ourselfs makes us unfree.

I don't even have to start pointing out restrictions, they are all around us. Many of these restrictions are our own choice, for example appointments and bonds. But we are even more restricted by our surrounding, both socially and physically. We are raised with certain notions that, no matter how good they are, restrict your freedom of choice. We are forced in a certain direction by society (for example consumption) Without noticing we are, over our backs, steered into a certain direction.

The only thing there's left for us is a feeling of freedom. As long as people think they are free, it isn't necessary to actually be free. Do we want to live in a really free world? Won't this world be ruled by egoism? When everyone is really free to choose, without being held responsible by other people or higher powers, wouldn't every certainty we have fall away?

To live together in peace we have to hand in some of our freedom. The more people live together, the more freedom will have to be restricted. This sounds paradoxal, but it's true. The less freedom, the more peace. The other way around, the more freedom, the more fight. Long live dictatorship!

---

Ooit, ooit dacht ik dat ik vrij was. Dat ik in een vrij land leefde. Dat ik vrij was te denken, te doen naar eigen inzicht. Dat er zoiets bestond als een vrije wil, dat dit iets was om te verdedigen. Ooit... Maar bestaat er wel zoiets als vrijheid? Heeft er ooit zoiets als vrijheid bestaan? Kan dit wel bestaan?

Wij leven in een vrij land. Tenminste, dat is wat iedereen zegt, dus dan zal het wel waar zijn... Maar wat is dat dan? vrijheid. Misschien dat er ooit een betekenis geweest is voor dit woord, misschien dat ooit iemand begrepen heeft wat vrijheid nu werkelijk inhoud. Maar nu kan vrijheid alleen nog uitgelegd worden door het ergens tegenover te stellen.

Tegenover vrijheid staat onvrijheid, een beperking in de keuzes die je kunt maken. Dit kan door bijvoorbeeld gevangenschap of censuur. Zo gezegd is onvrijheid dus elke beperking die wordt opgelegd, door jezelf of door een ander, in de keuzemogelijkheden. Als enige beperking onvrijheid oplevert, dan moet vrijheid dus het ontbreken van deze beperkingen zijn. Er is dus geen verschil tussen vrijheid en absolute vrijheid. Maar zijn wij dan werkelijk vrij? Want dat is wat men beweert. Aangezien vrijheid een limiet situatie is, betekent elke beperking waarvoor wij niet zelf kiezen dat wij niet vrij zijn.

Ik hoef niet eens te beginnen om beperkingen aan te wijzen, ze zijn overal rondom ons. Voor veel van deze beperkingen kiezen wij zelf, denk aan de afspraken en verbintenissen die wij aangaan. Maar nog meer worden wij beperkt door onze omgeving, zowel sociaal als fysiek. Wij worden opgevoed met bepaalde denkbeelden die je, hoe goed ze ook zijn, beperken in je keuzes. Wij worden door de maatschappij in een bepaalde richting gedwongen (bijv. consumptie) Zonder dat we er erg in hebben, worden we over onze rug gestuurd in een bepaalde richting.

Wat rest ons dan nog dan het gevoel van vrijheid. Zolang de mens maar het idee heeft vrij te zijn, is het niet nodig daadwerkelijk vrij te zijn. Willen we eigenlijk wel leven in een echt vrije wereld? Want zou deze wereld niet geregeerd worden door egoïsme? Wanneer een ieder werkelijk vrij was in zijn keuzes, zonder verantwoording af te hoeven leggen aan anderen mensen of hogere machten, zou dan niet elke zekerheid wegvallen?

Om samen te kunnen leven moet daarom vrijheid worden ingeleverd. Hoe meer mensen samenleven, hoe meer de vrijheid beperkt zal worden. Het lijkt paradoxaal, maar toch is het waar. Hoe minder vrijheid, hoe meer vrede. Omgekeerd, hoe meer vrijheid, hoe meer strijd. Lang leve de dictatuur!

Childhood / Kindertijd

Do you still remember? Years ago, when you were still a child. How the world was full of discoveries. Every day was a day of amazement. Every discovery so endlessly interesting that the world around you was easily forgotten. The latest discovery was the world. Until a new, even more interesting, discovery came along. Life was such an adventure back then. Your parents probably hoped you wouldn't wake up so early for a change, but who can sleep in a world so full of adventure?

Yesterday evening I watched Studio Ghibli masterpiece, `My Neighbour Totoro'. I was planning to write a review about this cartoon, but it isn't possible to put this movie to words. For a little while it brought me back to my childhood, when everything was still new, when I could amaze myself over what I consider to be the most simple things now. When there were things you could only see as a child, unreachable for adults.

After the movie, I thought a long time about why with growing up, the amazement for the world disappears. I think this has to do with the way we see the world. When growing up we stop seeing every specimen as something unique, but just as one of many in a certain category. A tree isn't something unique anymore, something to be amazed about, but just a `tree', or at most an `oak'. When we immediately put a name on things, the unique character disappears.

I suggest an experiment. Let's stop to directly put names on things for awhile. It won't be easy, but let's try to really let the world speak to us. Let the world come to be, instead of forcing it to our own image of it. Not in categories, but in unique specimens. How would the world look like then? And would it be possible to regain the amazement from out childhood? I hope so.

---

Weet u het nog? Jaren geleden, toen u nog een kind was. Hoe de wereld nog vol ontdekkingen was. Elke dag weer was een dag van verbazing. Elke ontdekking was zo eindeloos interessant dat de wereld om u heen al snel vergeten was. De nieuwste ontdekking was de wereld. Totdat een volgende, nog interessantere, ontdekking zich aandiende. Wat was het leven toen een avontuur. Uw ouders hoopten waarschijnlijk dat u deze dag eens niet zo vroeg wakker zou worden, maar wie kan blijven slapen in zo'n wereld vol avontuur?

Gisteravond keek naar het meesterwerk van Studio Ghibli, namelijk `My Neighbour Totoro'. Ik had in gedachten hier een review van deze tekenfilm neer te schrijven, maar in woorden is niet te vatten wat deze film laat zien. Ze bracht me weer even terug in mijn kindertijd, toen alles nog nieuw was, toen ik me nog kon verbazen over wat nu de meest simpele dingen zijn. Toen er nog dingen waren die je alleen als kind kon zien, onbereikbaar voor volwassenen.

Na de film heb ik nog lang nagedacht over hoe het nu komt dat met het volwassen worden ook de verbazing over de wereld verdwijnt. Ik denk dat dit te maken heeft met de manier waarop wij de wereld zien. Met het ouder worden zie je elk exemplaar niet meer als een uniek ding, maar slechts als één van de vele uit een bepaalde categorie. Een boom is niet meer een uniek ding waarover je je kunt verwonderen, maar is slechts een `boom', of in het uiterste geval een `eikeboom'. Op het moment dat we direct een naam ergens op plakken, verdwijnt het unieke karakter.

Ik stel daarom een experiment voor. Laten we eens een tijdje ophouden overal direct een naam aan te geven. Het zal niet meevallen, maar laten we proberen om de wereld écht tot ons te laten spreken. Laat de wereld tot zijn komen, in plaats van deze naar ons eigen inzicht te dwingen. Niet in categorieën, maar in unieke exemplaren. Hoe zou de wereld er dan uit gaan zien? En zou het mogelijk zijn de verwondering uit onze kindertijd weer te hervinden? Ik hoop het.